Familierecht

Ontslagvergoeding en alimentatie

Regelmatig worden er bij de rechtbanken verzoek om vermindering of nihil-stelling van de alimentatie ingediend omdat degene die de alimentatie moet betalen werkloos is geworden. Uiteraard heeft op zichzelf een

daling van het inkomen doorgaans tot gevolg dat er minder ruimte is om alimentatie te betalen. Dat ligt vaak ook weer heel anders als er, in verband met de beëindiging van de arbeidsovereenkomst, een ontslagvergoeding wordt toegekend. Het is vaste rechtspraak dat de alimentatieplicht zo zwaar weegt, dat de ontslagvergoeding (volledig) aangewend moet worden om de WW-uitkering aan te vullen, zodat de alimentatie ook nog altijd betaald kan worden. Een goed voorbeeld is een recente uitspraak van de rechtbank Noord-Holland (ECLI:NL:RBNHO:2017:1078).

 

In dat geval was het volgende aan de hand. Partijen waren 33 jaar gehuwd en leefden in een traditioneel rollenpatroon. De man werkte en de vrouw verzorgde de kinderen. In 2010 eindigt het huwelijk en stelt de rechtbank vast dat de vrouw, naast haar eigen inkomen, een door de man te betalen alimentatie ontvangt die na indexering  € 1.260,-  bedraagt. Partijen zijn beiden 61 jaar oud. De man wordt ontslagen, waarbij hij een vergoeding krijgt van  € 310.000,- bruto.

 

De man vraagt de rechtbank de alimentatie op nihil te stellen en geen rekening te houden met de ontslagvergoeding. De man voert aan dat hij van het geld dat hij van zijn voormalige werkgever heeft ontvangen een Bed & Breakfast wil openen in een ander land. Ook voert hij aan dat hij een pensioen-gat heeft, waar hij het geld voor wil gebruiken. De rechtbank is van mening dat de alimentatieplicht jegens de vrouw zwaarder weegt dan de wens van de man een B&B in het buitenland te openen. Van het bestaan van het pensioen-gat heeft de man onvoldoende bewijs geleverd en dit wordt gepasseerd. Aldus moet de man het oude bedrag aan alimentatie blijven betalen.